Έτσι άρχισαν όλα…

Πριν λίγο καιρό, ρώτησα τους followers μου στο Instagram τι θα ήθελαν να διαβάσουν στο νέο μου blog που ήταν στα σκαριά... Οι περισσότερες απαντήσεις που έλαβα ήταν για το πώς ξεκίνησα το πλέξιμο! Ευκαιρία λοιπόν να τη διηγηθώ αυτήν την ιστορία (άλλο που δεν ήθελα!)

Rewind και πάμε πολλά χρόνια πίσω... Τότε που, αθώα παιδίσκη, έβλεπα τις βελόνες στα χέρια της αγαπημένης μου θείας να κινούνται με τρομακτικές ταχύτητες και να δημιουργούν αριστουργήματα. Ακόμα θυμάμαι αυτό το κλακ-κλακ καθώς χτυπούσαν οι βελόνες μεταξύ τους.

Ένα από τα αριστουργήματα που λέγαμε... Αυτό το manteau είναι 100% χειροποίητο και το φοράω στην ορκωμοσία της μαμάς μου!

Fast forward στο σωτήριο έτος 2013: έχω ήδη 2 παιδιά και κάτι με τρώει... Ωραία η μητρότητα, καλό το νοικοκυριό αλλά χρειάζομαι και κάτι άλλο να κάνω στη ζωή μου. Και τότε ανάβει το λαμπάκι του Κύρου Γρανάζη πάνω από το κεφάλι μου: "Θα μάθω να πλέκω!". Εντελώς συμπτωματικά, έπεσα ακριβώς πάνω στην περίοδο που το πλέξιμο έγινε trendy. Το ίδιο Σαββατοκύριακο που μου ήρθε η επιφοίτητηση, η εφημερίδα "το Βήμα" κυκλοφόρησε μαζί με ένα βιβλίο "Μαθαίνω να πλέκω με βελόνες". Ήταν φανερό ότι το σύμπαν μου μιλούσε εκείνη την ώρα!

Νομίζω η φθορά είναι φανερή...

Εννοείται ότι έσπευσα στο περίπτερο και περιμένα εναγωνίως να έρθει η Τρίτη (ήταν τριήμερο Καθαράς Δευτέρας) για να ανοίξουν τα μαγαζιά και θα αγοράσω τον εξοπλισμό μου: ένα ζευγάρι βελόνες και ένα κουβάρι νήμα! Με το νέο μου απόκτημα ανά χείρας, επέστρεψα σπίτι και ξεκίνησα αμέσως την εξάσκηση!

Δεν χρειάζεται ίσως να σας πω πόσο πλέξιμο, πόσο ξενύχτι και πόσο ξήλωμα έπεσε μέχρι να μπορώ να πω ότι το αποτέλεσμα ήταν αξιοπρεπές. Κάτι έλειπε όμως και πάλι. Η γνώση μου δεν ήταν ολοκληρωμένη. Πολλά από τα projects που ήθελα να δημιουργήσω απαιτούσαν τελειώματα με βελονάκι κι εγώ αυτήν την τέχνη δεν την κατείχα. Σημειωτέον ότι το βελονάκι μου φαινόταν και εντελώς ακατανόητο: έχοντας εικόνα μόνο από τις βελόνες, δεν μπορούσα να καταλάβω με τίποτα πώς δούλευε το σύστημα αυτό. Δεν πείραζε όμως, θα το μάθαινα και αυτό!

Ευτυχώς, κάπου εκεί ανακάλυψα την πλατφόρμα Craftsy (τώρα έχει μετονομαστεί σε Blueprint, ή για την ακρίβεια, την αγόρασε η Blueprint), την οποία συστήνω ανεπιφύλακτα σε όποιον θέλει να ασχοληθεί με κάτι δημιουργικό. Αν σας ενδιαφέρει η φωτογραφία, το πλέξιμο, η μαγειρική, η ζαχαροπλαστική, το quilting, η ραπτική, ακόμα και η κηπουρική θα βρείτε άπειρα online μαθήματα με πρόσβαση εφ'όρου ζωής. Μόνη προϋπόθεση, να γνωρίζετε καλά αγγλικά.

Εν πάσει περιπτώσει, μέσω του Craftsy, έμαθα και βελονάκι. Άντε πάλι, πλέξιμο, ξήλωμα, ξενύχτι. Άξιζε όμως! Το βελονάκι που κάποτε δεν καταλάβαινα, έγινε φίλος. Έγινε χόμπυ αγαπημένο και αγάπη για δημιουργία. Και, εσχάτως έγινε και επάγγελμα. Γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι μόνο αν αγαπάς αυτό που κάνεις μπορείς να το κυνηγήσεις και να το εξελίξεις.

Αυτή ήταν η μικρή μου ιστορία... Εσείς, έχετε κάποιο χόμπυ; Περιμένω τις απαντήσεις σας στα σχόλια!